2008/Nov/17

กลับบ้านไปนอนแค่สองคืนก็รุสึกดี

ได้ไปเก็บเกียวความอบอุ่นใส่กระเป๋า

 เก็บความรักของพ่อแม่และน้องสาว

พิมไปทั้งน้ำตาอีกแล้ว

คนที่รักและหวังดีกับเราเสมอ

รอเราอยุ่ข้างหลัง

แล้วจะทำให้ผิดหวังไม่ได้ 

การที่ทำให้ผิดหวังไม่ได้นี่แหละกดดันที่สุด

กลับบ้านไป ไปทำเรื่องสนุกๆมากมาย

 

นานๆกลับทีถึงจะไม่น่าเบื่อ

 

แต่

 

ถึงยังไงก็นอนร้องไห้อยากกลับบ้านอยู่ดี

 

เบลนะขยันร้องไห้มากๆ

 

มีวัคซีนตัวไหนแก้ได้บ้าง

 

เบลร้องไห้จนเหนื่อยอะบางที

 

ไม่รุจะร้องไปทำมเยอะแยะยิ่งกว่าเด็กอนุบาล

 

ตลกดีเหมือนกัน

 

ถึงชีวิตเบลจะไม่ได้เจอเรื่องเศร้าเหมือน  sad movie

 

แต่มันก็มีเรื่องให้เสียใจมากมาย

 

จากเด็กคนนึงเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ใช่ว่าไม่ดี

 

แต่เพียงเค้าคิดว่าการตัดสินใจทุ่มเททุกอย่างลงไปและเชื่อในตัวเองมากไป

 

มันทำให้เค้าไม่มีความสุขเพราะรู้สึกผิดกับคนอีกหลายๆคน

 

ถ้าเบลล์ไม่แคร์ใครมันคงจะดีกว่านี้นะ

 

ความรักมันมีหลายรูปแบบจริงๆ

 

ทุกวันนี้รักคนในครอบครัวมันคงจะพอแล้ว

 

ที่เหลือเอาไว้ทีหลัง

 

รักที่สวยงาม มันเปนยังไงกันแน่ ที่เป็น คู่แท้

 

หวังว่าอีกไม่นานคงจะได้ทำสิ่งนั้นให้เกิดขึ้นจิงในชีวิต

 

แต่ตอนนี้เรียนให้ดีที่สุดก่อนแล้วกัน

 

ทำให้มันสุดๆไปเปนเรื่องๆ

 

อิอิ

 

เบลเริ่มขับมอไซได้แล้วหละ

 

ดีใจจัง

 

มันไม่มีอะไรเกินความตั้งใจจิงๆ

 

งั้นเบลจะตั้งใจเรียนแล้ว

 

จากที่ไม่ตั้งใจเรียนมานาน

 

จะเรียกว่าไม่ตั้งใจก็ไม่ได้นะ

 

เรียกว่าสนใจน้อยดีกว่า

 

เพราะอะไรที่เบลสนใจมาก เบลมักจะทำได้ดี

 

อิอิ

 

unloveable

 

รักที่เปนไปไม่ได้หรอ

 

มันก็เกิดในชีวิตเหมือนกัน

 

แต่ไม่รุว่าอีกคนเค้าจะสลดเหมือนเบลมั้ย

 

รักแต่เปนไปอีกแล้วไม่ได้

 

เหมือนน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับ

 

แล้วเราจะรักเค้าไปทำไมถ้าเค้าพยายามที่ไม่รักเรา

 

ไม่เข้าใจสมการรักนี้สักเท่าไหร่

 

มันน่าจะเปนเพราะลืมไม่ลงมากกว่า

 

บางสิ่งที่เหมือนจะลืมได้แต่บางทีมันต้องจำ

 

เหมือนโชคชะตาฟ้าลิขิตที่ทำให้เบลต้องเจอสิ่งเหล่านี้

 

เอาไฝออกก้แล้ว ท่องคาถา ทำอะไรต่อมิอะไรมากมาย

 

เพื่อที่จะทำให้เหมือนตัวเองเปลี่ยนไปเพื่อลืมว่าคนเก่าที่เราเคยเป้นหายไป

 

แต่ยังไงใจมันยังเปนดวงเดิม

 

แต่ที่ต่างไปจากเดิมคือมันแตกสลายและเศษเล็กเศษน้อยหายไปมากมาย

 

ระหว่างกลับไปเก็บมันมาใส่เหมือนเดิม รึว่าสร้างเศษหัวใจเหล่านั้นขึ้นมาใหม่

 

แบบไหนมันจะง่ายกว่ากัน

 

 

 

 

 

ไม่อยากจะเชื่อว่าออนเอมวันนี้จะเจอคนบางคนออนและคิดถึงมากมาย

 

เหมือนเค้าพยายามจะหายไป

 

แต่อีกคนที่เบลยังไม่ลืม

 

เค้าไม่ได้หายไปไหนยังอยุ่ที่เดิมแต่เหมือนรักไม่ได้แล้วต้องทำใจไม่รัก

 

ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ารู้สึกอะไร

 

น้ำตาไหลง่ายๆถ้าคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา

 

จะมีไหล่ที่ไหนมาให้ยืมซบร้องไห้หน่อยมั้ย

 

พยายามเรียนให้ลืมมันก้เหมือนจะทำได้

 

แต่พอทุกอย่างโล่งๆมันก็เหมือนเดิม

 

ร้องไห้เหมือนเดิม

 

ยังไม่เข้าใจเหมือนเดิมว่าร้องไห้เพราะเหงารึว่าสับสนกับชีวิตในสิ่งที่ทำอยุ่

 

เหนื่อยจังเหนื่อยใจ

 

มีคนนึงที่คิดถึงและอยุ่ไกลอยากพบเจอแต่มันดูยาก

 

อยากรุจักคนนี้ให้มากกว่านี้ ไม่อยากให้เค้าหายไปกับสายลม

 

แต่จะเชื่อได้มากแค่ไหนกันว่าจะไม่พบกับคำโกหกตอแหลอีก

 

เหนื่อยกับชีวิตดีเนอะ

 

 

 

 

 

แล้วชีวิตจะเปนยังไงต่อไป โปรดติดตามตอนต่อไป

edit @ 17 Nov 2008 15:45:21 by ส ว ย ใ ส ไ ร้ ส ติ ?

Comment

Comment:

Tweet


ไม่ได้้มานาน ชะเเว้งงงงbig smile
#2 by ~* นายจดหมายรัก ^^ At 2009-01-10 06:27,
คิดในแง่ที่ดี

การร้องไห้
อาจจะทำให้ดวงตาเราสดใสก็ได้นะนะค่ะเบล

เอาน่า
ยังไงก็ยังมีคนที่รักเราอยู่นะค่ะ
สู้ๆ
#1 by LokMreDome At 2008-11-17 19:58,